De vierdaagse in Nederland, wie heeft er nog nooit van gehoord.  Tot ver buiten

onze landsgrenzen is deze wandelvierdaagse bekend.  Wanneer wij in het buitenland

ergens wandelen en men hoort dat wij uit Nederland komen dan hoef je er niet lang

op te wachten of het gesprek gaat over de vierdaagse.

 

De Hongaren tijdens een wandeling in Hongarije die ons vertelden dat ze ook al

een paar keer meegedaan hadden en het fantastisch vonden.

Al die mensen en nationaliteiten, de organisatie, de sfeer en en en...

Of de wandelaar uit Canada die wij troffen tijdens een meerdaagse wandeling in

Oostenrijk en die ons trots vertelde dat hij aan de 100e editie mee ging doen.

 

En wij zelf dan?

Manci deed de eerste keer in 2008 mee via de wandelvereniging Echt waar zij toen

lid van was.  Ik nog niet, had er eerlijk gezegd niet zoveel mee. 

Maar ik ging wel op de vrijdag naar de slotdag met de bedoeling haar op te halen

en was gelijk onder de indruk van de gigantische sfeer.   Ik had zoiets van "Wauwww"  daar moet ik volgend jaar ook bij zijn.

 

Binnenkomst laatste dag vierdaagse Nijmegen in 2008. Manci liep toen met wandelvrienden de 40 km.

 

Makkelijker gezegd als gedaan.  Wanneer je voor de eerste keer meedoet moet je

ingeloot worden.  Maar ik had mazzel, ik werd voor 2009 ingeloot en dus werd

het mijn eerste vierdaagse.  Wat betreft onze leeftijd mag je de 40 km lopen.

Meer mag wel, dat moet je zelf weten.

 

Laatste stukje naar de finish in 2008.

Met gladiolen al uiteraard.

Slapen deden we tijdens deze vierdaagse in een sporthal van Duckenburg, een wijk

in Nijmegen.  De wandelvereniging  Echt nam de gehele verzorging voor haar rekening.

Een dikke pluim voor de vrijwilligers. De lopers hadden het eigenlijk makkelijker die hoefden alleen maar te lopen, verder niks.

De vrijwilligers moesten midden in de nacht hun bed uit, ontbijt klaar maken voor de

lopers op verschillende tijdstippen.   De lopers moesten met de verenigingsbus naar

de startplaats gebracht worden en ook weer opgehaald.  En dan nog eens het

avondeten klaar maken voor de hele bubs... ga er maar aan staan.

 

Om vijf uur 's morgens in de sporthal, met Hongaarse vlag die vier dagen meegaat.

 

 

 

 

Zo druk is het bij de start op de

eerste wandeldag in 2009.

De start voor de 40 km is 's morgens om half zes.  Het is altijd een hele toer om de

wandelaars op tijd in de buurt van de start af te zetten. Het is gigantisch druk, wat een

volk.  Dat vind ik eigenlijk al  wat minder al die drukte. Maar de sfeer is wel oké en dat

is ook wel wat waard.

De waalbrug over bij Nijmegen

Wandelaars zover het oog reikt.

En het blijft druk met ook massa's mensen langs de weg.   Verzorging is meer als

oké.  We komen niet om van de honger of dorst. Er zijn zat plaatsen waar je binnen

of buiten kunt eten/drinken.   Soms redelijk aan de prijs en vaak ook wel schappelijk.

Daarnaast hebben we zelf ook wat snacks bij.

 Massa's volk.

Ondanks de drukte lukt het ons om toch redelijk door te lopen en komen we ergens

rond 13.00 uur bij de finish.   Daar is een friettent waar we gelijk een grote zak

friet kopen.  Hebben we verdiend vinden we.  Dan is het wachten op het afgesproken

adres om door de bus opgehaald te worden die ons naar de sporthal zal brengen.

En gelijk maakt het kenbaar hoe belangrijk het is wanneer je voldoende wandelkilometers

in de benen hebt.   De eerste dag is het nog even wennen maar de dagen erna gaat

het steeds beter. Geen blaren en geen stijve benen. Wat wil een mens nog meer.

Wat blaren betreft ben ik ( Jos ) sowieso een gezegend mens. Ik heb eigenlijk nooit

last van blaren.  Manci wat meer maar een blarenpleister doet wonderen.

 

De derde dag, met de "beklimming"van de postbank. Nou ja, beklimming is een groot woord.

Wandelaars  uit Zuid-Limburg zijn wel wat meer gewend.

 

 

 

 

Nog even een kijkje in ons luxe

onderkomen..

Dan de vrijdag, de laatste dag van de vierdaagse met aankomst op Wedren via de Annastraat ofwel de Via Gladiola..   De dood of de gladiolen dus.  Massa's volk langs

de weg die je toejuichen. Kilometers lang.  Een fantastisch gevoel dat zeker.

Al zou je door  de blaren op je voeten en van vermoeidheid ondertussen op je  wenkbrauwen lopen dan krijg je door de sfeer de laatste kilometers zeker vleugeltjes.

 

Mooi de buit van 2009 is binnen.   Maar probeer op de vrijdag maar eens vanaf\de finish

terug naar de sporthal te komen. De afhaalbus komt er op deze dag niet door dus

moet je op eigen gelegenheid maar terug zien te komen. Wandelaars hebben vrij

reizen in de bussen dat is uitstekend geregeld. Maar het is een heksentoer om bij

de opstapplaatsen te komen.

En het was ook die enorme drukte dat ik al voor mijzelf de beslissing had genomen

om nog maar een keer  de vierdaagse te lopen maar dan de 50 km ipv de 40.

Ik vond het leuk om te doen maar het zogenaamde vier daagse virus heb ik niet

opgelopen.  Erg massaal allemaal en er zijn zeker mooiere wandelingen te vinden.

Maar ieder zijn mening natuurlijk.

 

De binnenkomst in 2010, het laatste jaar dat wij meegedaan hebben.   We liepen dat

jaar de 4x50 km.   Het verschil tussen 40 of 50 km is verwaarloosbaar, althans wij

merkten het niet echt. Wel was het op de 50 km rustiger omdat je eigenlijk voor de

meute uitloopt dat merkte je echt.  De vierdaagse was leuk om mee te maken maar

wat mij betreft zal het bij die twee keer blijven.   Maar zeg nooit nooit.  Misschien nog

een keertje met 70, een keertje met 80 enz... (-:

 

info info info info info

 

 

Voor de site van de vierdaagse klik je hier

 

Elk jaar doen er zo'n 40 a 50.000 wandelaars mee.

Er zijn meer inschrijvingen als dat er

plaats is.

Dus wordt er geloot. Wanneer je echter

een keer meegelopen hebt dan kun je

het jaar erop ook weer meedoen.

Wij hebben onze startplekjes echter

laten vervallen.

 

De vierdaagse feesten trekken ieder

jaar ongeveer 1 miljoen bezoekers.

 

 

 

 

 

 

Niet iedereen loopt de vierdaagse uit.

In 2017 liepen van de 45000 ongeveer 38000 mensen uit.

 

Voor de statistieken klik je hier..

 

 

 

 

Er lopen zo,n 68 verschillende nationaliteiten mee.

 

 

Meedoen is niet gratis.  Voor 2018 kost het 64 euro.

Wanneer je lid bent van een wandelclub

dan krijg je er 5 euro vanaf.

 

 

 

 

Hoe train je voor een vierdaagse?

Voor ons is de gouden tip, Regelmaat!

 

Beter geregeld een korter stuk dan af en toe een lang stuk.

In het begin hadden wij ook de neiging

om langere stukken te lopen.  50 km moest je bijvoorbeeld gelopen hebben om de 80 km goed uit te lopen.

Voor de 4 keer 50 zeker ook minimaal

een keer 50 en liever 2 keer in een week.

Daar zal wel een kern van waarheid in zitten maar wij kwamen er al gauw achter dat geregeld 20 a 25 km meer vruchten afwerpt.  Wanneer je als basisconditie zonder problemen 25 a 30 km kunt lopen dan vallen de langere afstanden mee.

Zo liepen wij voor de 120 km in Burgenland niet meer als 30 km maar wel drie keer per week.

Door regelmaat wennen je voeten ook beter aan het lopen en voorkom je waarschijnlijk blaren.

Zo las ik ergens een review dat iemand elke dag drie uurtjes met de hond ging lopen en zodoende de "dodenmars" van 100km in België probleemloos uitliep.

Vroeger zou ik dat met een korreltje zout genomen hebben, nu geloof ik dat.

 

Dan, tijdens zo;n vierdaagse zelf.

Natuurlijk voel je na binnenkomst dat je wat stijve benen hebt, zeker als je even stil gezeten hebt

Je bent vroeg uit je nest gestapt ( lees midden in de nacht)  dan is het logisch dat je wat zware oogjes krijgt. Sommigen deden dan ook een middagdutje om even op adem te komen.  Anderen weer niet waaronder wij.

In de sporthal was een fitnessgedeelte met van die home fietsdingen. Verder kon je daar ook een massage laten doen als je daar behoefte aan had.

Ik kroop echter een halfuurtje op zo'n fietsding en dat was heerlijk. Even een totaal andere beweging is niet verkeerd.

Dan na het diner op de teenslippers naar een café in de buurt en daar een lekkere pils gepakt.

Dan vroeg naar bed en je merkt gewoon dat  je een dag later veel minder last hebt van stijve of vermoeide benen.

 

Rust roest, ook met wandelen.

 

 

Ging alles dan altijd goed?

 

Nee natuurlijk niet.  Er kan altijd iets

gebeuren.  

In 2009 kreeg ik net voor de finish een bosje gladiolen van een meisje met een verstandelijke beperking. Daar kun je niks van weigeren natuurlijk.

Maar in dat bosje gladiolen zat wel een bij verstopt die mij mooi in de ringvinger stak net boven de ring.  Mijn vinger zwol gelijk op doordat de ring in feite mijn vinger afknelde.

Na de finish naar de EHBO en vervolgens gingen ze met een "code rood"  ( ik dus) naar een veldhospitaal en werd met spoed de ring doorgeknipt.  Uurtje later en ik was mijn vinger kwijt geweest.

Wat echter bijgebleven is de uitstekende medische verzorging achter de finish.

Maar met zo'n verhaal kun je beter thuis komen als met dat eeuwige gezeur over blaren of niet?

 

Overigens heb ik toch wel eens een blaar gehad, maar deze was op mijn tong door de bloedhete soep die ik kreeg.. (-: